>..<

ขอบคุณเพื่อนๆที่น่ารัก

หลังจากที่นอนตายอยู่ในบ้านมา1อาทิตย์

โดยออกไปสูดอากาศมาหายใจบ้างครั้ง2ครั้งในห้างสรรพสินค้าแถวๆบ้าน

จนวันก่อนเพื่อนที่โรงเรียนเก่านัดไปเจอกัน

ได้ออกไปเจอเพื่อนผู้คน ในบรรยายากาศที่คนฟุกฟร่านก็ดีไปอีกแบบ

กิน เที่ยว เล่น ถ่ายรูป

เก็บเกี่ยวความสุขความรักของเพื่อน มิตรภาพที่นอกเหนือความรักหนุ่มสาว ที่ไม่จีรัง

ทำให้เห็นความสวยงามมากขึ้น

55ดีนะเพื่อนเราแต่ละคนยังโสดกันอยู่ 

ไม่งั้นคงไม่มีเพื่อนโสด55

(ออกแนวหาพวกงัยไม่รู้)

55

เอาเป็นว่าวันนี้ก็ผ่านไปอย่าง happy ดีใจจัง

ชาบูอยู่ตรงลา วิลล่าแถวอารีย์ ที่จริงแต่ก่อนชอบไปกินกะแฟน(ที่ตอนนี้เลิกกันแล้วอะนะ)

พอไปกินกะเพื่อนก็ดีอย่าง อย่างน้อยก็มีความรู้สึกๆดีๆเพิ่ม ไม่ต้องกลัวที่จะไปที่เดิมๆ

กินเสร็จก็ไปต่อของหวาน ดูจากสภาพจานแล้วไม่ต้องบอกว่าอร่อย เพราะถ่ายรูปไม่ทันเลยทีเดียว

แบบว่าพยายามถ่ายแล้วละ ได้แค่นี้แหละรูป555 

thank you นะจ๊ะ my friends

ตื่น ตื่น ตื่น

ให้ตาเบิกกว้าง

 ตื่น ตื่น ตื่น

หัวใจจงเปิดกว้าง

ตื่น ตื่น ตื่น

ให้อภัยแก่ตนเอง

ตื่น ตื่น ตื่น

สู้ใจตนเองให้ได้

คำนี้ไว้พูดกับตัวเองโดยเฉพาะเลย "สวัสดีตัวเอง" เหมือนตื่นขึ้นจากผวังที่ฝั่งรากลึกมานาน

รุ่มหลงกับภาพ อารมณ์ มายา ที่คิดว่านั่นคือสิ่งที่สวยงามจนนึกไปว่าเป็นภาพฝันที่เป็นความจริง

อดีตที่ผ่านไปเป็นบทเรียนได้ดีเสมอ

ขอบคุณที่ได้สร้างภูมิต้านทานให้กับชีวิต

เหมือนเวลาขาดหายไปปีกว่าๆ ตอนนี้ก็ถึงเวลาตื่นฟื้นจากการหลับนิทราที่ยาวนาน

มาเผชิญโลกของความจริง

ซึ่งก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เราเกรงไว้ตอนแรก

สิ่งที่ผ่านมามีความหมายเป็นอย่างมาก

ทำให้เราเข้มแข็ง

รู้จักความทุกข์ สุข

โดยไม่ต้องให้ใครบอก

รู้สึกถึงคำว่าทรมาน ใจสลาย และใจจะขาด...เป็นเช่นไร

แต่...ตอนนี้ทำได้เพียง ยอมรับ และเดินต่อไป

แม้รอบข้างจะพยายามดึงเราเพียงไร มันก็ไม่มีประโยชน์

หากเรายังทำตัวหนักอึ้ง และรั้งความโหยหานั้นไว้

มีเพียงเราเท่านั้นที่จะบังคับตนเองขึ้นมาจากความระทมนั้น

เพียงเรามีสติ คิดรอบครอบ ใช้สมอง และหัวใจที่รักตัวเอง

เรานั้นจะรอด และรอรับความสุขที่จะเกิดขึ้นในอนาคตที่รอเราอยู่ได้อย่างภาคภูมิ

เดินก้าวต่อไป.....